„Makbet” to tragedia Williama Shakespeare’a (1564–1616) w pięciu aktach. Powstała ok. 1606–1607, a drukiem ukazała się dopiero w 1623 r., w pierwszym zbiorowym wydaniu jego dramatów. Jest najkrótszą z tragedii Shakespeare’a i nie ma w niej wątków pobocznych. Wątek pochodzi z kronik Raphaela Holinsheda.
Cytaty na tej stronie pochodzą z przekładu Leona Ulricha (tekst w wydaniu Wolnych Lektur). W innych przekładach te same miejsca brzmią inaczej, inaczej bywają też zapisywane imiona (np. Malcolm, Macduff, Cawdor). Akt I. Czarownice umawiają się na spotkanie z Makbetem.
Ranny Żołnierz opowiada królowi Duncanowi, jak „Makbet waleczny” pokonał buntownika Macdonwalda, a potem razem z Bankiem odparł atak króla norweskiego; zdrajca, tan Kawdoru, ma zostać ścięty, a jego tytuł przechodzi na Makbeta. Na stepie czarownice witają Makbeta jako tana Glamis, tana Kawdoru i przyszłego króla, a Bankowi mówią: „Ty królów spłodzisz, choć nie jesteś królem”.
Zaraz potem Ross i Angus przynoszą wiadomość o nadaniu tytułu tana Kawdoru. Duncan ogłasza następcą swojego syna Malkolma i jedzie w gościnę do zamku Makbeta w Inverness. Lady Makbet po przeczytaniu listu męża postanawia, że król nie wyjedzie stamtąd żywy.
Makbet się waha („Dalszego kroku w sprawie tej nie zrobim”), ale żona zarzuca mu tchórzostwo i przedstawia plan: upić dworzan króla i na nich zrzucić winę. Akt II. Makbet widzi przed sobą sztylet, po czym zabija śpiącego Duncana. Wraca wstrząśnięty: nie mógł odpowiedzieć „Amen” na modlitwę dworzan i słyszał głos: „Makbet sen zabił, zabił sen niewinny”.
Lady Makbet odnosi sztylety i maże krwią twarze dworzan. Rano Makduf odkrywa zbrodnię, Makbet zabija obu dworzan, a synowie króla uciekają: Malkolm do Anglii, Donalbein do Irlandii. Podejrzenie pada na nich; Makbet jedzie na koronację do Scone. Akt III. Makbet, już jako król, boi się przepowiedni danej Bankowi i nasyła morderców na niego i na jego syna.
Banko ginie, Fleance ucieka. Na uczcie duch Banka siada na miejscu Makbeta; widzi go tylko król. Lady Makbet tłumaczy gościom, że to „zwykły jego paroksyzm”, i w końcu ich odprawia. Hekate gani czarownice. Akt IV.
Czarownice pokazują Makbetowi trzy zjawiska: głowę w hełmie („Strzeż tana Fife'u!”), krwawe Dziecko (nie zabije go człowiek, „którego rodziła kobieta”) i Dziecko w koronie (nikt go nie pokona, „Póki birnamski las się nie poruszy”), a potem pochód ośmiu Królów i Banka. Na wieść, że Makduf uciekł do Anglii, Makbet każe napaść na jego zamek; giną Lady Makduf i dzieci.
W Anglii Malkolm wystawia Makdufa na próbę, oskarżając sam siebie o najgorsze wady, po czym odwołuje te słowa. Ross przynosi Makdufowi wiadomość o śmierci rodziny. Akt V. Doktor i Dama pałacowa obserwują Lady Makbet, która we śnie trze ręce i mówi o plamie krwi. Wojska Malkolma, Siwarda i Makdufa idą na Dunsinane, niosąc gałęzie z lasu birnamskiego.
Makbet dowiaduje się o śmierci żony („Królowa umarła”) i wygłasza monolog „Jutro po jutrze i po jutrze jutro”. Zabija w walce młodego Siwarda, ale Makduf wyjawia, że „przed czasem / Ze swojej matki wydarty był łona”. Makbet ginie, Makduf przynosi jego głowę, a Malkolm zostaje królem Szkocji.
